Sanathanam

വേദാന്തം ആര്‍ക്ക്? എന്തിന്?

കേനോപനിഷത്തില്‍ ഒരു ശിഷ്യന്‍ ഗുരുവിനോടു ചോദിക്കുന്നു: 'ആരുടെ ഇച്ഛയാലും നിയോഗത്താലുമാണ് ഈ കണ്ണു കാണുന്നത്? ആരുടെ ഇച്ഛയാലും നിയോഗത്താലുമാണ് മനസ്സ് വിഷയങ്ങളിലേക്കു പതിക്കുന്നത്? ആരുടെ ഇച്ഛയാലും നിയോഗത്താലുമാണു ചെവി കേള്‍ക്കുന്നത്? ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെയും മനസ്സിന്റെയുമൊക്കെ വ്യാപാരങ്ങളിലൂടെ നാം ഏതൊരു തത്ത്വത്തെയാണു മനസ്സിലാക്കേണ്ടത്?'
ചോദ്യകര്‍ത്താവിനു തന്നെ അറിയാം, മേല്‍പറഞ്ഞതൊന്നും സ്വയം നടക്കുന്ന കാര്യങ്ങളല്ലെന്ന്. കണ്ണു കാണുന്നു എന്നു പറയുമ്പോള്‍ കണ്ണല്ല കാണുത്, കണ്ണിലൂടെ കണ്ണിനെ കാണിക്കുന്നു. അതാര്?
കാണപ്പെടുന്ന പ്രതിഭാസങ്ങളെക്കൊണ്ടു സംതൃപ്തനല്ല ഈ ചോദ്യം ചോദിക്കുന്ന ശിഷ്യന്‍. പ്രത്യക്ഷമായി കാണപ്പെടുന്ന വസ്തുജാലങ്ങളെക്കൊണ്ടോ ഇവിടെയുള്ള നിയമവ്യവസ്ഥകളെക്കൊണ്ടോ തൃപ്തനായവന്‍ അതിനപ്പുറത്തേക്ക് അന്വേഷിക്കേണ്ടതില്ല. ഒരാള്‍ ഈ ലോകത്തു സന്തോഷമായി ജീവിക്കുന്നുണ്ടെങ്കില്‍ അയാളോട്, താന്‍ ഇതിനപ്പുറത്ത് ഈശ്വരനെ അന്വേഷിക്കണം എന്നൊന്നും പറയേണ്ടതില്ല. അവന്‍ ഉള്ള സന്തോഷത്തില്‍ കഴിഞ്ഞോട്ടെ'. സന്തോഷമല്ലേ എല്ലാവര്‍ക്കും വേണ്ടത്?! ഉള്ളതില്‍ സന്തുഷ്ടനാണ് ഒരാളെങ്കില്‍ എന്തിനാണ് അയാളോട് അതിനുപരി ഉള്ളതിനെ അന്വേഷിക്കാന്‍ പറയുന്നത്? ഒരാള്‍ സന്തോഷമായിരിക്കുമ്പോള്‍ നമ്മള്‍ പോയി അയാളില്‍ ബുദ്ധിഭേദം ഉണ്ടാക്കരുത്.
'ന ബുദ്ധിഭേദം ജനയേദ് അജ്ഞാനാം കര്‍മസാംഗിനാം'- അജ്ഞന്‍മാരും കര്‍മത്തില്‍ സംഗത്തോടൊത്തവരുമായ ആളുകള്‍ക്കു ബുദ്ധിഭേദം ഉണ്ടാക്കരുതെന്നു ഭഗവാന്‍ ഗീതയില്‍ പറയുന്നു. അവര്‍ ഇക്കാണായതില്‍ തൃപ്തരാണ്. എന്നാല്‍ ഇതില്‍ തൃപ്തരല്ലാത്ത മനുഷ്യരുണ്ട്. കാണപ്പെടുന്നവയ്‌ക്കെല്ലാം അടിസ്ഥാനമായി എന്താണുള്ളത് എന്ന് അന്വേഷിക്കുന്ന ഒരു തലം മനുഷ്യരിലുണ്ട്. ഇക്കാണുന്ന പ്രതിഭാസങ്ങളെക്കൊണ്ടു മാത്രം ഞാന്‍ സന്തുഷ്ടനല്ല. ഇതിനെല്ലാം പിന്നില്‍ എന്തോ ഒരു ചൈതന്യവിശേഷമുണ്ട്. എനിക്കിപ്പോള്‍ മനസ്സിലാക്കാന്‍ പറ്റാത്ത എന്തോ ഒന്നുണ്ട്. അതറിയാന്‍ ഇച്ഛിക്കുന്ന തലത്തിലാണു ശാസ്ത്രം പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നത്. അവന്റെ അടുത്തേക്കു മാത്രമേ വേദാന്തവും മറ്റു ദര്‍ശനങ്ങളും ശാസ്ത്രങ്ങളും കൊണ്ടുപോകേണ്ടതുള്ളൂ.
എന്നാല്‍, എല്ലാവര്‍ക്കും ശാസ്ത്രം വേണ്ടേ എന്ന ചോദ്യത്തിനുള്ള മറുപടി ധര്‍മശാസ്ത്രം വേണമെന്നാണ്. അത് എല്ലാ തലത്തിലുള്ളവരും പഠിക്കണം. പക്ഷേ, വേദാന്തശാസ്ത്രം എല്ലാവര്‍ക്കും ഉള്ളതല്ല, അത് അതിന് അധികാരികളായവരെ ഉദ്ദേശിച്ചുള്ളതാണ്. ഇക്കാണുന്നതില്‍ തൃപ്തനായിരിക്കുവനെ, ഇതിനപ്പുറത്തേക്കൊരു സത്യമുണ്ട് എന്നെല്ലാം പറഞ്ഞു വെറുതേ അസ്വസ്ഥനാക്കരുത്.
ഗുരുനാഥന്‍മാരോടു ചെന്നു ചോദിക്കുന്നവര്‍ക്കു മാത്രമേ വേദാന്തതത്ത്വം ഗുരനാഥന്‍മാര്‍ പറഞ്ഞുകൊടുത്തിട്ടുള്ളൂ. എന്നാല്‍ ധര്‍മശാസ്ത്രം അപ്രകാരമല്ല. അത് അചാര്യന്‍മാര്‍ നടന്നുപ്രസംഗിക്കും; എല്ലാവര്‍ക്കും പറഞ്ഞു ബോധിപ്പിച്ചുകൊടുക്കും. പക്ഷേ, വേദാന്തശാസ്ത്രരഹസ്യങ്ങള്‍ ചോദിച്ചാലേ പറഞ്ഞുകൊടുക്കാറുള്ളൂ. പിന്നെ മഹാന്‍മാരായ ചില ഗുരുനാഥന്‍മാര്‍ വ്യക്തികളുടെ ഉള്ളില്‍ ഒളിഞ്ഞുകിടക്കുന്ന ശിഷ്യനെ തട്ടിയുണര്‍ത്തി ഉപദേശിക്കാറുണ്ട്. ഭഗവദ്ഗീത ഉദാഹരണമാണ്. എന്നാലും ശിഷ്യന്‍ ഉണര്‍ന്നാല്‍ മാത്രമേ സൂക്ഷ്മരഹസ്യങ്ങള്‍ പറഞ്ഞുകൊടുക്കാറുള്ളൂ.
(അവലംബം: സ്വാമി ചിദാനന്ദ പുരി രചിച്ച 'സത്യമേവ ജയതേ' എന്ന ഗ്രന്ഥം)
.

Back to Top